De familie van de aalscholvers telt slechts één geslacht en een dertigtal soorten. één daarvan, de brilaalscholver van de Kommandorski eilanden in de Beringzee, is uitgeroeid. De gewone aalscholver of schollevaar is de enige soort die in ons land voorkomt. Vroeger als broedvogel, vandaag uitsluitend als een zeldzame gast uit Nederland.

De aalscholver leeft in kolonies, zowel aan de kust als in het binnenland. Dagelijks legt deze uitstekende vlieger grote afstanden af, op zoek naar voedsel. In water van 1 tot 3 meter diep duikt hij naar vis, schaaldieren en amfibieën. Hij achtervolgt z'n prooi en kan wel 45 seconden onder water blijven.

In Afrika en Azië worden afgerichte aalscholvers gebruikt om voor de mens vis te vangen. Een ring rond de hals voorkomt dat ze de prooi zelf inslikken. In Japan is de aalscholverjacht een toeristische attractie.

Het legsel van de aalscholver bestaat uit 3 of 4 blauwe, met een krijtlaag bedekte eieren van 50 gram. Ze worden 23 tot 25 dagen bebroed. De jongen zijn naakt en zwart, met een roze kop. Beide ouders staan in voor het onderhoud van het nest, het broeden en het voeren van de jongen.

De jongen vliegen reeds na minder dan twee maanden uit. Het volwassen verenkleed krijgen ze pas als ze twee jaar of nog ouder zijn. Pas dan gaan ze voor het eerst op zoek naar een partner.

Het mannetje van de aalscholver is iets groter en zwaarder dan het vrouwtje (2,3 t.o.v. 1,9 kg). Verder zijn er weinig uiterlijke verschillen. Aan land komt de aalscholver vrij onbeholpen over, maar zowel in de lucht als in het water is hij duidelijk in z'n element. Uitwendige neusgaten ontbreken en de snavel is licht getand.

In veel landen beschouwen vissers de aalscholver als een concurrent en worden de vogels genadeloos vervolgd. Toch wijst alles erop dat de aalscholver de visserij eerder dient dan schaadt. De prooien van deze jager zijn immers vooral kleinere, minder gezonde vissen. In Europa is de soort beschermd.