De fraaie vos met zijn pluimstaart en hondachtige kop is een actieve nachtjager in landelijke gebieden, maar is steeds vaker ook in de steden te zien.
De mannelijke en vrouwelijke vos leven buiten de paartijd solitair. Het grootste deel van de dag brengen de dieren in het ondergrondse hol door of in een bovengrondse schuilplaats. In het algemeen ligt de bronst en paartijd in de winter. Als gevolg van hun relatief korte levensverwachting werpen de vrouwtjes gemiddeld twee- of driemaal, terwijl de mannetjes slechts eenmaal tijdens hun leven voor nakomelingen zorgen. Het komt voor dat de teef bij het grootbrengen van de jongen geholpen wordt door een zuster zonder jongen of door een jong vrouwtje uit een vorig nest.
Kort voor de geboorte wordt de reu - soms zijn er ook twee reuen bij de teef - niet in het hol toegelaten. Na de bevalling mag hij de familie weer van voedsel voorzien. De welpen zijn zeer onstuimig en nieuwsgierig en groeien snel. Reeds in september wegen ze even zwaar als hun ouders, ontwikkelen snel hun jachtbehendigheid en trekken weg om een eigen jachtgebied te zoeken. Veel welpen sterven echter voordat ze, na tien maanden, geslachtsrijp zijn.
Sinds duizenden jaren wordt de vos door de mens bejaagd om zijn prachtige pels. Vooral in Engeland achtervolgt men hem met eigen gefokte honden - een onderwerp dat bij veel mensen grote verontwaardiging teweeg brengt.
Vossen zijn voor hun leven als nachtelijke jagers zeer goed toegerust. Hun ogen zijn speciaal aan het 's nachts zien aangepast. Achter de lichtgevoelige laag cellen ligt een tweede laag, het tapetum lucidum, dat het licht door het oog opnieuw reflecteert en zo de beeldintensiteit verdubbelt.
Ook zijn gehoor draagt bij tot het snel opsporen van de prooi. De vos kauwt zijn voedsel niet. In plaats daarvan verdeelt hij het vlees met zijn knipkiezen in hapklare stukken. De vosse-ogen lichten groen op in het donker.
De levensverwachting zoals voordien besproken is maar 18 maanden tot 2 jaar, in gevangenschap tot 14 jaar. |
